* * ฉัน มีความสุขที่ได้เขียน
และหวังว่าคุณ (คนอ่าน) จะมีความสุขกับการอ่าน * *

24 พฤศจิกายน 2557

รองเท้าเน่า ๆ กับคืนวันศุกร์


ผมรู้สึกคึกคักเสมอเมื่อถึงเวลาเลิกงาน
นั่นหมายถึงว่า ผมจะเตรียมกินข้าวเย็น ดูหนังซักเรื่อง
แล้วกลับคอนโดเพื่อเตรียมชุดลุยราตรี
ผมกับเพื่อน ๆ ชอบไปเที่ยวสถานบันเทิงเฉพาะกลุ่มบนถนนสีลมซอยสอง
แต่ละค่ำคืน ผมกับเพื่อนมักกวาดสายตามองหาชายในฝันหล่อ ๆ น่ากินซักคน
แล้วเอาไปฝันถึง บางคืนโชคดีอาจมีชายหนุ่มติดไม้ติดมือกลับที่พักด้วย
แต่ทุกครั้งมักจบลงที่ พอผมตื่นมาในตอนเช้า
ผมต้องอยู่คนเดียวในห้อง
เพราะอีกฝ่ายหนีกลับไปแล้ว...

ผมฝันถึงการมีแฟนเป็นเรื่องเป็นราวซักคน
หยุดชีวิตที่คอยมองหา

คืนนี้เป็นอีกคืนที่โชคดี
เจอหนุ่มรุ่นน้องที่มาจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน
เขาชื่ออั้น เพิ่งเรียนอยู่ปีสอง เราคุยกันถูกคอ เขาไม่ใช่คนหน้าตาดีหรือสะดุดตามากนัก
แต่มีเสน่ห์ตรงรอยยิ้มจริงใจที่ผมฝันหา
เขากลับมากับผม เรามีอะไรกัน...
ผมพยายามไม่หลับ ไม่อยากตื่นมาเจอความว่างเปล่าอีก
แต่สุดท้ายฝืนไม่ไหว

ตื่นมาตอนสายของวันเสาร์
ผมมองข้างตัว ใจหายวาบ
แต่ก็ปลงในที่สุด ผมลุกจากเตียงสำรวจดูกระเป๋าเงินกับมือถือ มันยังอยู่ดี
แต่สายตากลับไปสะดุดกับรองเท้าผ้าใบเน่า ๆ เยิน ๆ

นั่นไม่ใช่ของผมนี่นา 
แล้วนึกได้ว่า น่าจะเป็นรองเท้าของอั้น
...เขาใส่รองเท้าคู่ไหนออกไปล่ะ

ผมสำรวจอย่างรวดเร็ว
รู้แล้วว่ารองเท้าที่หายไปเป็นรองเท้าแตะราคาแพงสุดโปรดที่ผมเพิ่งสอยมา
ผมอยากกรี๊ดดัง ๆ แต่ทำไม่ได้
รีบวิ่งออกไปนอกห้อง ตรงไปที่บันได พอถึงชั้นล่าง ผมเริ่มหอบ
ดีที่ผมอยู่แค่ชั้นสาม

.......................................
ผมไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าวิ่งออกมาทำไม
มาตามอั้นงั้นหรือ...เขาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ผมยืนเคว้งอยู่ตรงหน้าคอนโดซักพัก
จึงหันหลังเดินเหงื่อซ่กขึ้นบันได หงอยกลับห้อง
รู้สึกได้ว่าตัวเองอืดอาด เชื่องช้า และเหนื่อยง่าย
เพราะน้ำหนักตัวที่พุ่งขึ้นพรวด ๆ ในช่วงนี้แน่ ๆ

ไม่น่าเล้ย
ผมบอกตัวเองอย่างโมโห...

ความผิดหวังที่โถมเข้ามา ทำให้ผมแทบอยากร้องไห้
ผมไม่อยากขึ้นลิฟท์ อยากทรมานตัวเองให้หนักกว่านี้ด้วยซ้ำ
โทษฐานที่เพ้อฝันไม่เลิก

พอถึงหน้าห้อง นึกได้ว่าลืมปิดประตูอีก
ก้าวเข้าห้องตัวเองอย่างปลง ๆ ก็ถึงกับอึ้ง
“พี่ไปไหนมา เหงื่อท่วมเลย ผมซื้อขนมปังฮอตด็อกกับกาแฟที่เซเว่นมาเผื่อแน่ะ หิ๊ว หิว”
เสียงห้าว ๆ ของอั้นดังขึ้นพร้อมเงยหน้ามามองผมงง ๆ
ขณะมือกำลังส่งขนมปังเข้าปากและอีกมือถือแก้วกาแฟค้างอยู่.





------------------------------------------

เรื่องนี้เขียนไว้ในปี 2555 
ซึ่งในปีนั้นแพริมเขียนแนว3ช (ชายชอบชาย...ศัพท์คิดเองค่ะ 555)
แบบนี้ไว้ทั้งหมด 5 เรื่อง
ในฐานะที่บอกเพื่อนไว้ว่าอยากเป็นนักเขียน เพื่อน ๆ ก็ให้ความร่วมมืออย่างดี
โดยการเล่าโน่นนี่ให้ฟัง ไม่ติดเรทมากนักแพริมก็หยิบมาเขียน
ที่ติดเรทแต่อยากเขียนก็พยายามให้ซอฟท์ลง

 ขอให้สนุกกับการอ่านค่ะ :D

จำนวนการดูหน้าเว็บ