* * ฉัน มีความสุขที่ได้เขียน
และหวังว่าคุณ (คนอ่าน) จะมีความสุขกับการอ่าน * *

19 พฤศจิกายน 2557

กลิ่นของความคิดถึง

ฉันล้มตัวลงนอน
บนพื้นห้องแข็ง ๆ ในห้องเช่าเล็ก ๆ ที่เพิ่งย้ายเข้ามา
อย่างเงียบเชียบ เพียงลำพัง
คลื่นความอ้างว้างเคลื่อนเข้ามาปกคลุมความรู้สึก
ราวกับอยู่คนเดียวในโลก
…………………………..

ฉันพยายามสลัดมันออก
ลุกขึ้นนั่ง คว้ากระเป๋าใบโตมาตรงหน้า
เปิดแล้วหยิบ “ผ้าห่ม” ที่พี่สาวส่งให้ตอนบรรจุของก่อนออกจากบ้านมา
“ใช้เป็นผ้าห่มหรือผ้าปูนอนไปก่อนนะ”
เธอบอกแบบนั้น
ซึ่งมันคือผ้าคอตตอนเนื้อนุ่ม ใช้สำหรับคลุมเตียงเดี่ยวแบบไม่รัดมุม

ฉันคลี่ออกมาห่มตัว

ฉันกับพี่สาว เรามีกันแค่สองคน
เธอรับหน้าที่ดูแลทุกอย่างราวกับเป็นแม่คนที่สอง

เธอทำงานในจังหวัดที่ไม่ห่างจากกรุงเทพมากนัก
ส่วนฉัน ยังเรียนอยู่ในกรุงเทพ จึงต้องเดินทางไปกลับด้วยรถประจำทาง
ระยะทางรวมกันเกือบเจ็ดสิบกิโลเมตร

ช่วงนี้การเรียนฉันตกลงมากเพราะเรียนหนักขึ้นแต่พักผ่อนน้อย
เนื่องจากใช้เวลาหมดไปกับการเดินทางเสียเยอะ
พี่สาวจึงตัดสินใจให้ฉันหาที่พักในกรุงเทพใกล้กับสถานที่เรียน

ความคิดล่องลอยของฉันหยุดลง
ความสนใจกลิ่นจาก “ผ้าห่ม” เข้ามาแทนที่
กลิ่นอะไรนะ...กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่ม ไม่สิ มีกลิ่นอื่นอีก ฉันคิดอยู่สักพัก

อ้อ...
กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของพี่สาว
เหมือน...เหมือนกลิ่นของทุ่งหญ้าแห้ง ในแสงแดดอ่อนนั่นเอง
มันช่างให้ความรู้สึกอบอุ่น อ่อนโยน
และผ่อนคลาย

ฉันหลับตาลง แล้วบอกตัวเอง


ในอนาคต...
ฉันอยากทำให้ใครซักคนรู้สึกกับฉันแบบนี้บ้าง
จะเป็นไปได้หรือเปล่านะ................................


จำนวนการดูหน้าเว็บ