* * ฉัน มีความสุขที่ได้เขียน
และหวังว่าคุณ (คนอ่าน) จะมีความสุขกับการอ่าน * *

17 พฤศจิกายน 2557

หรือความเศร้าของเราจะเท่ากัน

น้ำตาฉัน
ไหลรินลงสู่แก้มหยดแล้วหยดเล่า

มือสั่นเทาเอื้อมแตะลูกแมวตัวน้อยนอนหมดลมหายใจตรงหน้า
ลูกแมวน้อยวัยสี่เดือนที่หายออกจากบ้านสามวันแล้ว

ฉันกับแฟนได้แต่มองหาไปตามที่ต่าง ๆ

และ...

ไม่ใช่แค่เราที่ตามหา
แต่แม่แมวก็ร้องหาลูกเช่นกัน

สามวันที่ผ่านมาแม่แมวร้องเรียกหาอยู่ตลอด
บางครั้งก็เดินตามฉัน มองหน้าฉัน
ราวกับจะถามว่า
"เห็นลูกฉันไหม"
"ลูกฉันไปไหน"

เช้าวันนี้
แฟนฉันกลับมาจากข้างนอก พร้อมร่างหมดลมของลูกแมว
ดูจากสภาพ คงโดนรถชน
"เค้าเจออยู่ข้างทาง ตรงพงหญ้า ตอนแรกก็ไม่แน่ใจหรอก
ต้องจอดรถแล้วเดินเข้าไปดู..."

ฉันนั่งมองลูกแมว น้ำตากลบจนสายตาพร่ามัว
แม่แมวมองฉัน ยังคงร้องหาลูกอยู่บนรั้ว
แล้วกระโดดลงมา

เธอดมลูกน้อยที่ตัวเริ่มบวมเป่ง
แล้วเงยหน้ามองฉัน

เธอเดินถอยหลัง ห่างออกไป
สายตามองไปทางอื่น
กระโดดขึ้นกำแพงแล้วร้อง ร้อง ร้อง

ฉันคิดว่า เธออาจจะ...
ไม่รู้

ว่านี่คือลูกน้อยที่เธอตามหา
"ลูกของหนูไง ไม่ต้องตามหาแล้ว"
ฉันพูดออกไปเบา ๆ ด้วยเสียงสั่นเครือ

แต่แม่แมวยังไม่หยุดร้อง พลางเหลียวมองไปทางอื่น
เหมือนฉัน
เพียงแค่เราร้องกันคนละอย่าง

คงมีแค่ฉัน
ที่รับรู้การจากไป
ส่วนแม่แมว...
คงจำกลิ่นลูกของเธอไม่ได้แล้ว


แม่แมวกำลังเดินจากไป เธอหันกลับมามองฉัน

ชั่วขณะนั้น
สายตาเราสบกัน
ฉัน รู้สึกได้ว่า
เธอรู้...

เธอรับรู้

ในตอนนั้น
ฉันไม่รู้ว่า สื่อถึงอะไรกันแน่

หรือเธอรู้ว่า
ร่างลูกแมวหมดลมหายใจคือลูกน้อยของเธอ
หรือรับรู้ถึงความเศร้าของฉัน

หรือ
ความเศร้าของเราจะเท่ากัน...


จำนวนการดูหน้าเว็บ